Waarom goede mensen als eerste vastlopen
This is a subtitle for your new post
De meeste mensen denken dat een burn-out ontstaat doordat iemand te hard werkt.
Ik denk dat het vaak anders begint.
In mijn werk ontmoet ik regelmatig mensen die ontzettend betrokken zijn. Mensen die verantwoordelijkheid nemen, graag kwaliteit leveren en altijd bereid zijn een stap extra te zetten. Juist zij zijn vaak degenen die zichzelf als laatste op de eerste plaats zetten.
Ze zeggen niet snel nee.
Ze lossen problemen op voordat iemand anders ze ziet.
Ze willen collega's niet teleurstellen.
En langzaam verschuift er iets.
Niet van de ene op de andere dag, maar bijna ongemerkt.
De agenda loopt voller. Er is steeds minder tijd om na te denken. Ontwikkeling maakt plaats voor brandjes blussen. Het werk geeft minder energie dan vroeger, maar toch ga je door. Want er moet nog zoveel gebeuren.
Ik herken dat.
Niet alleen vanuit mijn werk als arbeids- en organisatiedeskundige, maar ook uit mijn eigen loopbaan.
Ik heb ruim twintig jaar in grote organisaties gewerkt. Ik heb gezien hoe belangrijk goed leiderschap, vertrouwen en ruimte voor ontwikkeling zijn. Maar ik heb ook ervaren hoe het voelt wanneer verantwoordelijkheden groter worden, terwijl de invloed kleiner wordt. Wanneer je verantwoordelijk bent voor resultaten, maar niet altijd het mandaat hebt om de keuzes te maken die daarvoor nodig zijn.
Dat vraagt energie.
Heel veel energie.
En als die energie onvoldoende wordt aangevuld, raak je langzaam uit balans.
Wat mij daarbij misschien nog wel het meest raakt, is dat we vaak pas ingrijpen wanneer iemand uitvalt.
Terwijl de signalen er meestal al veel eerder zijn.
Een team waarin het gesprek niet meer wordt gevoerd.
Een leidinggevende die vooral bezig is met de waan van de dag.
Een medewerker die steeds stiller wordt.
Of juist harder gaat werken.
Daarom geloof ik dat duurzame inzetbaarheid niet begint bij een protocol, een training of een vragenlijst.
Het begint met aandacht.
Met een leidinggevende die nieuwsgierig durft te zijn.
Met collega's die elkaar écht spreken.
Met ruimte om te blijven leren en ontwikkelen.
En met organisaties die begrijpen dat mensen geen productiemiddelen zijn, maar de belangrijkste kracht van hun organisatie.
Dat is ook precies waarom ik Zen@Work ben begonnen.
Niet omdat ik mensen wil opvangen wanneer het misgaat.
Maar omdat ik wil bijdragen aan werkomgevingen waarin mensen gezond, met plezier en met vertrouwen kunnen blijven werken.
Werk mag energie geven.
Werk mag uitdagen.
Werk mag soms ook moeilijk zijn.
Maar het mag nooit ten koste gaan van wie je bent.
En misschien begint dat wel met één simpele vraag.
Hoe gaat het écht met je?
